Kraina z Książek

Kiedy po raz pierwszy czytałem Trzecią Kuzynkę , byłem pod dużym wrażeniem i książka ta od razu stała się moją ulubioną częścią cyklu. Nie uważałem jej za najlepszą, taką była wówczas część druga, Teoretycznie Możliwa Katastrofa , ale jednak moje serce należało już do siódemki. Myślę, że wynika to z budzącej się wtedy we mnie miłości do horroru. Tak, Rafał Kosik, po niewątpliwych sukcesach związanych z przemycaniem scen grozy do cyklu Felix, Net i Nika postanowił uczynić kolejną książkę pełnoprawnym horrorem. I chociaż będąc dzieckiem taka perspektywa mnie ekscytowała, to kiedy dorosłem i zacząłem bardziej o tym myśleć, pojawiły się wątpliwości. Niestety znalazły one swoje potwierdzenie w rzeczywistości. Zaczynamy dokładnie tam, gdzie skończyliśmy. Felixowi, Netowi i Nice cudem udało się powstrzymać Małą Armię, dzięki czemu zasłużyli sobie na spokojne ferie. Wyjeżdżają na wycieczkę organizowaną przez biuro Czarny Kot w Sudety, do położonego w głuszy pensjonatu Trzy Kuzynki. Już od sam...

Po lekturze Hyperiona myślałem, że nie potrzebuje on kontynuacji. Z perspektywy czasu taka teza okazała się dość interesująca. Bo po przeczytaniu Upadku Hyperiona sam Hyperion okazuje się być nawet nie wstępem do właściwej historii, co raczej kontekstem dla niej. Hyperion jest opowieściami w świecie. Upadek Hyperiona to opowieść o świecie. Pielgrzymi przybyli do Grobowców Czasu. Jednakże na miejscu nic nie okazuje się tym, co mogliby przewidzieć. Losy konsula, Lenara Hoyta, Paula Duré, Fedmahna Kassada, Martina Silenusa, Sola i Rachel Weintraubów, Heta Masteena i Brawne Lamii zależą nie tylko od kaprysu Dzierzby, ale również od woli kolejnej zrekonstruowanej osobowości Johna Keatsa, która przebywa przy przewodniczącej Hegemonii Meiny Gladstone. Tymczasem walka z Wygnańcami przeradza się w pełnoskalową wojnę, za której sznurki pociągają sztuczne inteligencje z Technojądra. Ataki z wielu stron zmuszają Gladstone do podejmowania trudnych decyzji. Nie wiem, czego się spodziewałem po k...

W internecie przeczytałem, że Godzina smoka dzieli zawiązanie fabuły z opowiadaniem Szkarłatna Cytadela . Szczerze mówiąc, w ogóle o tym nie pomyślałem, ale to dlatego, że generalnie opowiadania Roberta E. Howarda o barbarzyńcy Conanie z Cymerii są dość powtarzalne. I tutaj oczywiście należy zadać sobie pytanie, czy to dobrze, czy to źle. Zazwyczaj byłaby to wada, ale w tym wypadku kunszt pisarza nie czyni sprawy taką oczywistą. Natomiast muszę przyznać, że Conan nie jest moim ulubionym bohaterem Howarda - ja zakochałem się opowiadaniach o królu Kullu. Myślę, że przyczyn jest parę, ale przede wszystkim urzekł mnie ten filozoficzny namysł, który cechuje Kulla, a na który Conan nie ma czasu. Kull to bardziej król, a Conan to przede wszystkim barbarzyńca. A że opowiadania o tym drugim są bardziej dopracowane i technicznie lepsze, stały się przez to również mniej szalone, mniej artystyczne. Poczytaj sobie, mój drogi czytelniku, opowiadania z Solomonem Kanem, to zrozumiesz, co mam na myśli...

Z przyjemnością zabrałem się do nadrabiana kolejnej legendarnej klasyki literatury, tym razem w postaci złożenia hołdu autorowi, wobec którego nie miałem żadnych oczekiwań. Robert Louis Stevenson zapisał się w końcu w świadomości masowego odbiorcy, przynajmniej moim zdaniem, głównie z uwagi na Doktora Jekylla i pana Hyde’a , a Wyspę Skarbów kojarzy się raczej jako zjawisko kulturowe. No dobrze, ale nieważne. „Jo ho ho! I butelka rumu” i do przodu! Jim Hawkins jest zwykłym chłopcem pomagającym rodzicom, którzy prowadzą karczmę „Pod Admirałem Benwow” (nie powinno być to inaczej napisane? nie wiem). No i wszystko fajnie do momentu, gdy do karczmy przybywa stary pirat, który zaczyna… no właśnie niczego nie zaczyna, tylko sobie siedzi, gada i jest zmierzły. Jednakże w końcu przychodzi kryska na matyska, kiedy znajduje go inny złoczyńca i awantura kończy się tak, że w sprawę angażują się dziedzic Trelawney oraz doktor Livesey, mapa skarbów zostaje odnaleziona i decyzja zapada - trzeba wyrus...

Chciałem zacząć tę recenzję od standardowego narzekania na pisarzy, którzy nie mogą się powstrzymać od przerabiana swoich udanych opowiadań na powieści, ale w przypadku Hyperiona Dana Simmonsa tego nie zrobię. Bo okazuje się, że można takie coś zrobić w udany sposób. Chodzi mi oczywiście o wybitne opowiadanie Wspomnienie o Siri , które pojawia się tutaj w prawie że niezmienionej formie. Dosłownie, bo wszyscy bohaterowie go wysłuchują dokładnie w takiej formie, jak ma okazję czytelnik, bo jest to opowieść istniejąca w świecie przedstawionym. Co więcej, Simmons jakby spodziewał się, że ktoś może mieć z tym problem i przygotował nas do tego zabiegu. Także chylę czoła przed umiejętnościami autora. Zbliża się pełnoskalowa galaktyczna wojna pomiędzy imperium Hegemonii a Wygnańcami. W obliczu tego wydarzenia i zbliżającego się otwarcia Grobowców Czasu na planecie Hyperion, Kościół Dzierzby organizuje ostatnią pielgrzymkę i wybiera siedmiu pielgrzymów - katolickiego księdza, palestyńskiego pu...

Należy ponownie poczynić ważną uwagę - będę traktował obie części Orbitalnego Spisku jako dwie książki, czyli Orbitalny Spisek (z uwagi na brak podtytułu) oraz Małą Armię . Powody są dwa. Po pierwsze książki te nie ukazały się jednocześnie, a moim zdaniem wysoce nieprzyzwoitym jest udostępnianie czytelnikowi tylko połowy pełnoprawnej opowieści. Po drugie każda z tych książek ma osobną numerację rozdziałów. I to już wystarczy, by można byłoby mówić o dwóch powieściach. Chociaż teraz, kiedy jestem już po Małej Armii , widzę, że faktycznie jest to jedna opowieść. I tak jak Orbitalny Spisek mógł być traktowany jako osoba książka, tak nie sposób rozmawiać o Małej Armii nie mając w głowie, iż jest to druga część całej historii, obojętnie jak by nie była prowadzona narracja. Zwykle przygody Felixa, Neta i Niki prezentowały nam perypetie szkolne na początku, porzucając je w finale na rzecz głównego wątku. W Małej Armii jest inaczej. Początek to jedna, długa sekwencja poświęcona ostatnim c...

Biedny Dan Simmons, muszący się ciągle tłumaczyć, że jest po prostu pisarzem, a nie pisarzem fantastyki naukowej czy pisarzem grozy (Harlan Ellison pochwala). Dziwi mnie to, że ktokolwiek twierdził, iż Fazy grawitacji to science fiction, bo ewidentnie nimi nie są. Ale w końcu co ja tam wiem, ja tylko czytam książki, a przecież nie mam wykształcenia.  Chociaż w sumie jednak coś wiem i tutaj kłóciłbym się ze specjalistami. Ostatecznie sam autor musiał się wypowiedzieć, że jest to po prostu powieść. Oczywiście chęć gatunkowej klasyfikacji nie mogła zostać taką wypowiedzią usatysfakcjonowana, ale w tym wypadku może warto ją odsunąć na bok. No bo jak ktoś usłyszy, że Fazy grawitacji to fantastyka naukowa, to lektura książki może go trochę zaskoczyć. Richard Baedecker był na Księżycu. Był świadkiem zwycięstwa USA nad Związkiem Radzieckim, współtworzył jedno z największych osiągnięć rodzaju ludzkiego. Ale tamto wydarzyło się dawno temu. Dzisiaj Richard już nie jest kosmonautą, nie pojaw...

Żaden cykl, jeśli stanie się znakomity, nie może takim pozostać, gdy kolejne części mnożą się jak grzyby na deszczu. Wspominam o tym, bo nie oczekiwałem, że po Pułapce Nieśmiertelności czy Teoretycznie Możliwej Katastrofie dostanę książkę lepszą. No i tak się nie stało. Należy też poczynić ważną uwagę - będę traktował obie części Orbitalnego Spisku jako dwie książki, czyli Orbitalny Spisek (z uwagi na brak podtytułu) oraz Małą Armię . Powody są dwa. Po pierwsze książki te nie ukazały się jednocześnie, a moim zdaniem wysoce nieprzyzwoitym jest udostępnianie czytelnikowi tylko połowę pełnoprawnej opowieści. Po drugie każda z tych książek ma osobną numerację rozdziałów. I to już wystarczy, by można byłoby mówić o dwóch powieściach. Impreza sylwestrowa dzieci z klasy Felixa, Neta i Niki odbywa się w położonym na odludziu domu Gilberta. Czytelnik miał już okazję poznać to miejsce, podobnie jak ojca Gilberta, niezrównoważonego chemika. Noc nie przebiega spokojnie. Z jakiegoś powodu wokół...

Ze wszystkim stron słyszałem, że ostatni tom Pana Lodowego Ogrodu jest najsłabszy. Drżałem z przerażenia. Słabszy od drugiego? Nie może być! No i faktycznie, nie jest tak. I muszę przyznać, że jestem dość zaskoczony. Zakończenie opowieści miało być słabe, tymczasem dla mnie jest naturalną konsekwencją wszystkiego, czym Pan Lodowego Ogrodu był do tej pory. I nie chodzi o to, że miałem zaniżone oczekiwania, bo moja relacja z opus magnum Jarosława Grzędowicza jest dość skomplikowana. Nie jestem fanem, ale nie jestem też przeciwnikiem. Lubię i nie lubię. Nie polecam, ale i nie odradzam. Po masywnym cliffhangerze na końcu poprzedniej części, autor od razu podejmuje wątek. Vuko Drakkainen odbija Filara z rąk Węży oraz ponownie obejmuje w posiadanie trumnę z uśpioną Passionarą Callo. Grupa bohaterów wraca do Lodowego Ogrodu i przygotowuje się do ostatecznej walki zarówno z chcącym podbić całe Wybrzeże Żagli (przynajmniej póki co) van Dykenem jak i z Freihoff, która de facto obaliła władzę r...

Wszystkie dotychczasowe powieści Terry’ego Pratchetta, i dotyczy to również Blasku fantastycznego , były opowiedziane w dość unikalny sposób, który mi osobiście nie bardzo się podoba. Blask… już trochę odszedł od takiej irytującej, niekonkretnej narracji, ale nadal był w niej zakorzeniony. Równoumagicznienie idzie jeszcze dalej, tym razem jestem w stanie napisać, że Pratchett sprawia w końcu wrażenie człowieka, który chce, żebym był w stanie zrozumieć, co do mnie mówi, a kiedy zachowuje dotychczasowe sztuczki, służą one opowieści. Pytanie tylko czy taki Świat Dysku to nadal ten sam Świat Dysku ? Do wsi Głupi Osioł przybywa stary mag. Przybywa, żeby umrzeć i przekazać swoją moc właśnie przychodzącemu na świat ósmemu synowi ósmego syna. W porodzie pomaga lokalna czarownica babcia Weatherwax, która wprawdzie ma swoje uwagi, ale że jest tylko głupią babą, mag nie ma zamiaru słuchać jej paplaniny. Także wszystko fajnie, mag moc przekazuje i zaczyna życie pośmiertne, ale okazuje się, że ó...