Posty

Nie muszki, ale „Mała Armia” atakuje Warszawę

Obraz
Należy ponownie poczynić ważną uwagę - będę traktował obie części Orbitalnego Spisku jako dwie książki, czyli Orbitalny Spisek (z uwagi na brak podtytułu) oraz Małą Armię . Powody są dwa. Po pierwsze książki te nie ukazały się jednocześnie, a moim zdaniem wysoce nieprzyzwoitym jest udostępnianie czytelnikowi tylko połowy pełnoprawnej opowieści. Po drugie każda z tych książek ma osobną numerację rozdziałów. I to już wystarczy, by można byłoby mówić o dwóch powieściach. Chociaż teraz, kiedy jestem już po Małej Armii , widzę, że faktycznie jest to jedna opowieść. I tak jak Orbitalny Spisek mógł być traktowany jako osoba książka, tak nie sposób rozmawiać o Małej Armii nie mając w głowie, iż jest to druga część całej historii, obojętnie jak by nie była prowadzona narracja. Zwykle przygody Felixa, Neta i Niki prezentowały nam perypetie szkolne na początku, porzucając je w finale na rzecz głównego wątku. W Małej Armii jest inaczej. Początek to jedna, długa sekwencja poświęcona ostatnim c...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Fazy grawitacji” mogą sprowadzić na Ziemię, ale mogą też przekonać do spojrzenia w górę

Obraz
Biedny Dan Simmons, muszący się ciągle tłumaczyć, że jest po prostu pisarzem, a nie pisarzem fantastyki naukowej czy pisarzem grozy (Harlan Ellison pochwala). Dziwi mnie to, że ktokolwiek twierdził, iż Fazy grawitacji to science fiction, bo ewidentnie nimi nie są. Ale w końcu co ja tam wiem, ja tylko czytam książki, a przecież nie mam wykształcenia.  Chociaż w sumie jednak coś wiem i tutaj kłóciłbym się ze specjalistami. Ostatecznie sam autor musiał się wypowiedzieć, że jest to po prostu powieść. Oczywiście chęć gatunkowej klasyfikacji nie mogła zostać taką wypowiedzią usatysfakcjonowana, ale w tym wypadku może warto ją odsunąć na bok. No bo jak ktoś usłyszy, że Fazy grawitacji to fantastyka naukowa, to lektura książki może go trochę zaskoczyć. Richard Baedecker był na Księżycu. Był świadkiem zwycięstwa USA nad Związkiem Radzieckim, współtworzył jedno z największych osiągnięć rodzaju ludzkiego. Ale tamto wydarzyło się dawno temu. Dzisiaj Richard już nie jest kosmonautą, nie pojaw...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy zaangażowani w „Orbitalny Spisek” zdobędą niechciany certyfikat, wyrzucą butelki po winie i uratują swoją przyjaźń?

Obraz
Żaden cykl, jeśli stanie się znakomity, nie może takim pozostać, gdy kolejne części mnożą się jak grzyby na deszczu. Wspominam o tym, bo nie oczekiwałem, że po Pułapce Nieśmiertelności czy Teoretycznie Możliwej Katastrofie dostanę książkę lepszą. No i tak się nie stało. Należy też poczynić ważną uwagę - będę traktował obie części Orbitalnego Spisku jako dwie książki, czyli Orbitalny Spisek (z uwagi na brak podtytułu) oraz Małą Armię . Powody są dwa. Po pierwsze książki te nie ukazały się jednocześnie, a moim zdaniem wysoce nieprzyzwoitym jest udostępnianie czytelnikowi tylko połowę pełnoprawnej opowieści. Po drugie każda z tych książek ma osobną numerację rozdziałów. I to już wystarczy, by można byłoby mówić o dwóch powieściach. Impreza sylwestrowa dzieci z klasy Felixa, Neta i Niki odbywa się w położonym na odludziu domu Gilberta. Czytelnik miał już okazję poznać to miejsce, podobnie jak ojca Gilberta, niezrównoważonego chemika. Noc nie przebiega spokojnie. Z jakiegoś powodu wokół...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

IV tom „Pana Lodowego Ogrodu” kończy szaleństwo

Obraz
Ze wszystkim stron słyszałem, że ostatni tom Pana Lodowego Ogrodu jest najsłabszy. Drżałem z przerażenia. Słabszy od drugiego? Nie może być! No i faktycznie, nie jest tak. I muszę przyznać, że jestem dość zaskoczony. Zakończenie opowieści miało być słabe, tymczasem dla mnie jest naturalną konsekwencją wszystkiego, czym Pan Lodowego Ogrodu był do tej pory. I nie chodzi o to, że miałem zaniżone oczekiwania, bo moja relacja z opus magnum Jarosława Grzędowicza jest dość skomplikowana. Nie jestem fanem, ale nie jestem też przeciwnikiem. Lubię i nie lubię. Nie polecam, ale i nie odradzam. Po masywnym cliffhangerze na końcu poprzedniej części, autor od razu podejmuje wątek. Vuko Drakkainen odbija Filara z rąk Węży oraz ponownie obejmuje w posiadanie trumnę z uśpioną Passionarą Callo. Grupa bohaterów wraca do Lodowego Ogrodu i przygotowuje się do ostatecznej walki zarówno z chcącym podbić całe Wybrzeże Żagli (przynajmniej póki co) van Dykenem jak i z Freihoff, która de facto obaliła władzę r...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Nieudana próba „Równoumagicznienia” wybitnej fantastyki z nieudanym jej przetworzeniem

Obraz
Wszystkie dotychczasowe powieści Terry’ego Pratchetta, i dotyczy to również Blasku fantastycznego , były opowiedziane w dość unikalny sposób, który mi osobiście nie bardzo się podoba. Blask… już trochę odszedł od takiej irytującej, niekonkretnej narracji, ale nadal był w niej zakorzeniony. Równoumagicznienie idzie jeszcze dalej, tym razem jestem w stanie napisać, że Pratchett sprawia w końcu wrażenie człowieka, który chce, żebym był w stanie zrozumieć, co do mnie mówi, a kiedy zachowuje dotychczasowe sztuczki, służą one opowieści. Pytanie tylko czy taki Świat Dysku to nadal ten sam Świat Dysku ? Do wsi Głupi Osioł przybywa stary mag. Przybywa, żeby umrzeć i przekazać swoją moc właśnie przychodzącemu na świat ósmemu synowi ósmego syna. W porodzie pomaga lokalna czarownica babcia Weatherwax, która wprawdzie ma swoje uwagi, ale że jest tylko głupią babą, mag nie ma zamiaru słuchać jej paplaniny. Także wszystko fajnie, mag moc przekazuje i zaczyna życie pośmiertne, ale okazuje się, że ó...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Podróż „Czarnoksiężnika z Archipelagu” przez chłód morza w poszukiwaniu istoty życia

Obraz
Kiedy miałem lat kilkanaście, a w każdym razie byłem w liceum, przeczytałem Czarnoksiężnika z Archipelagu , pierwszą powieść Ursuli K. Le Guin osadzoną w Ziemiomorzu. Wiedziałem wtedy tylko tyle, że to klasyka fantasy i że warto znać. Jednak, nawet biorąc pod uwagę, że Czarnoksiężnik jest skierowany do młodszego odbiorcy (nie do dorosłego, a przynajmniej tak chyba był pisany), nie zachwycił mnie i de facto dalej już nie czytałem, bo późniejsza próba była zbyt szczątkowa, żeby brać ją pod uwagę. Ale lata mijają, człowiek robi się coraz starszy i mam nadzieję, że mądrzejszy i słyszy coraz więcej dobrego o Le Guin. Dlatego, po latach przygotowywania się, stwierdziłem, że w końcu nadszedł czas i wróciłem do Ziemiomorza. Nie mogę jednak powiedzieć, bym odkrył je na nowo. Naszym głównym bohaterem jest Ged - takie jest jego prawdziwe imię, ale że w świecie Ziemiomorza imiona mają wielką moc (kolejny motyw zerżnięty przez George’a Lucasa, jak tworzył Star Wars ), to, jak zresztą każdy, przeds...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Wstrząsający upadek „Wróbla”

Obraz
Nie wiem, jak zacząć ten tekst, ponieważ Wróbel Mary Dorii Russell wywołał we mnie całe morze emocji i to nie tylko nie zawsze chcianych, ale także tych kompletnie niespodziewanych. Mógłbym napisać coś quasi-zabawnego, może że jestem poruszony, może coś jeszcze innego. Nic nie będzie w stanie wyrazić szoku i emocji, z którymi zakończyłem lekturę. I aż ciężko mi uwierzyć, jak bardzo ta książka wydaje się być przeznaczona właśnie dla mnie. Mogę być tylko wdzięczny, że pewnego dnia, przeglądając półki księgarni zechciało mi się po nią sięgnąć i kupić. W połowie XXI wieku Ziemia odbiera sygnał z innej planety - i to jaki! Jest to bowiem piękna muzyka stworzona przez inną istotę rozumną. Błyskawicznie zostaje zorganizowana wyprawa kosmiczna celem nawiązania pierwszego kontaktu, a na jej czele stają jezuici, chcący szerzyć słowo swojego Boga. W skład misji wchodzą także ludzie zaangażowani w badanie obcego sygnału. I tak docierają na planetę Rakhat, lądują i spotykają obcych. Pierwsze wraże...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Miasta złudzeń” nie można uchować, chociażby rozjaśniło sytuację

Obraz
Wydaje mi się, że czytanie książek z pewną perspektywą może być zarówno cenne jak i szkodliwe. Cenne, bo pozwala docenić rozwój autora i być może odnaleźć motywy, które były lepiej realizowane w późniejszych, być może lepszych utworach. Szkodliwe, bo jeżeli już się jakiegoś pisarza lubi, można oceniać jego twórczość lepiej, bo przecież jak to tak, że z jednej strony się zachwycam, a z drugiej mocno krytykuję? Oczywiście takie podejście byłoby świadectwem intelektualnego upośledzenia, którego nie praktykuję. Nie jestem jednak na tyle zarozumiały, by twierdzić, że zawsze udaje mi się uniknąć takiej pułapki, mam natomiast nadzieję, że przynajmniej w co do Miasta złudzeń mi się uda. Poprzednia powieść Ursuli K. Le Guin, czyli Planeta wygnania była wybitna. Czy Miasto złudzeń też takie jest? Wprawdzie przedmiotowa powieść jest trzecią częścią Ekumeny/Hain, ale nie przejmowałbym się tym specjalnie, każda książka cyklu stanowi swoją własną całość, nie musisz znać poprzednich, jeżeli z jaki...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Lapidarna proza i „Neuromancer”

Obraz
Postarałem się i przeczytałem zbiór opowiadań Wypalić Chrom Williama Gibsona, by nie móc zarzucić sobie, że nie odrobiłem lekcji. No i mam pewne uwagi. We wstępie było napisane, że proza Gibsona jest dość lapidarna, ja bym to określił w inny sposób - pan William jest po prostu o wiele lepszym twórcą science fiction (wizjonerem?) niż pisarzem. Jestem w stanie wyobrazić sobie entuzjastów podejścia, które wymaga od czytelnika przynajmniej dwukrotnego podejścia do danego tekstu, ale ja uważam je za nieeleganckie. NIe warto tak pisać, jeżeli ma się umiejętności. A teraz możemy przejść do Neuromancera . Sięgnąłem po Gibsona głównie z uwagi na wartość historyczną i przez to nie sposób mi chwalić tej powieści za wprowadzanie pewnych pojęć, które okazały się konstytutywne dla gatunku, jakim jest cyberpunk. Są tutaj, działają i na tym poprzestańmy. Swoją drogą, ja nie jestem człowiekiem, który uważałby się za specjalistę w zakresie sci-fi, dlatego też nie chcę się na ten temat szerzej wypowiada...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

W III tomie „Pana Lodowego Ogrodu” wady i zalety miotają się niczym kreacje przybyszy-bogów

Obraz
Jako że drugi tom Pana Lodowego Ogrodu okazał się raczej nieudany, pomyślałem, że im szybciej skończę całość, tym lepiej. Lepiej już pojechać na chęci dobrnięcia do końca, mieć to za sobą i móc przynajmniej myśleć, że wie się cokolwiek o polskiej fantastyce. Niestety moje plany zostały w pewien sposób pokrzyżowane, bo niespodziewanie tom trzeci okazał się całkiem dobry i to nawet pomimo ciągłych porównywań Pana Lodowego Ogrodu do Wiedźmina Andrzeja Sapkowskiego, z jakiegoś powodu bombardujących mnie w internecie w trakcie czytania. Nadal nie rozumiem, co te cykle miałyby mieć ze sobą wspólnego. W zakończeniu (śmiechu warte określenie, ale jakoś trzeba to nazwać) poprzedniej części Vuko Drakkainen i jego sojusznicy weszli na pokład magicznego, lodowego drakkara, który w trzecim tomie zawiezie ich do Lodowego Ogrodu. Zgadza się, czytelnik wreszcie dowie się, czym jest ów Ogród, kim jest jego władca i jakie będą tego skutki. Nie trzeba być szczególnie domyślnym, by zorientować się, że ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej