Posty

„Cień utraconego świata” ewidentnie jest ważniejszy niż światło dnia powszedniego

Obraz
Pierwszą rzeczą, o której warto wspomnieć, jest samo wydanie Cienia utraconego świata , ponieważ jest naprawdę ładne i to zarówno zagraniczne jak i rodzime. Właśnie to przyciągnęło mnie do debiutu Jamesa Islingtona. Davian uczy się na maga. Jednakże problemem jest to, że nie potrafi uwolnić swojej mocy i obawia się, że nie zaliczy prób i zostanie skazany na bycie Cieniem. Jednakże nic takiego się nie dzieje, bowiem Davian okazuje się być augurem, czyli mówiąc ogólnikowo wieszczem, w związku z czym wyrusza na misję. Cel? Oczywiście uratować świat przed najazdem nikczemnego Aarkeina Devaeda zza Bariery. Świat, który kiedyś obalił władzę augurów, a teraz trzyma wszystkich Obdarowanych (magów) pod ścisłym nadzorem w obawie przed ich zemstą. Mamy zatem do czynienia z twoją typową powieścią fantasy do poduszki. Bohaterowie są liczni, magia wszechobecna, system magiczny wyjaśniony, a autor zarzuca nam wieloma nazwami. Oczywiście dołączona do książki mapa w absolutnie niczym nie pomaga i czy t...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czy wystarczy tylko „Trupia otucha”?

Obraz
Jeśli otworzy się zbiór opowiadań Modlitwy do rozbitych kamieni Dana Simmonsa na spisie treści, na końcu można znaleźć enigmatyczny tytuł Trupia otucha . We wstępie do opowiadania autor tłumaczy, że zdaje sobie sprawę, że opowiadanie zostało rozbudowane do rozmiarów powieści, ale sądzi, że opowiadanie samo w sobie zasługuje na własną uwagę. Po przeczytaniu powieści Trupia otucha mogę stwierdzić, że Simmons nie miał racji. Opowiadanie zostało prawie w całości tutaj przeklejone, tylko że podzielone na części. Nie twierdzę, że oryginalna historia nie została w żaden sposób rozwinięta, bo jest wręcz przeciwnie, ale taki zabieg wywołuje we mnie bezwarunkowy sprzeciw. Dwudziestoletni Saul Laski, żyd polskiego pochodzenia, w trakcie II wojny światowej przeżył pobyt w obozach zagłady w Chełmie i Sobiborze, potem dołączył do żydowskiej partyzantki, przetrwał wojnę, wyjechał do Izraela, wspomagając to państwo, a ostatecznie został psychiatrą. Jednakże całe jego życie zostało zdeterminowane w d...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Wyplątałem się z sieci „Poławiaczy sunu”

Obraz
O różnej jakości debiutów (powieściowych) powiedziano już wystarczająco dużo, ja nie będę tutaj rozwijał tego tematu, ale za to mogę wspomnieć o czymś innym, mianowicie o promocji Poławiaczu sunu . W jakimś materiale autor Michał Organiściak zadawał niby retoryczne pytanie, czy fantastyka w ogóle powinna opowiadać o narkotykach. Moim zdaniem zadawanie takiego pytanie samo w sobie urąga inteligencji potencjalnych czytelników, ale może ja czegoś nie zrozumiałem. Dlatego nie nastawiałem się negatywnie. Marten i Cobar to weseli braciszkowie, którzy kiedyś stracili rodziców, w związku z czym starszy Marten musiał się zaopiekować młodszym Cobarem. Losy popchnęły braci w różne strony. Marten jest obiecującym, wyglądającym własnego okrętu oficerem na marynarki Koralowego Lorda. Niestety jest uzależniony od sunu, czyli umożliwiającego niemożliwe (posługiwanie się magią) narkotyku. Cobar to w sumie już były student prawa, babiarz i człowiek nieprzystosowany do życia na morzu. Jednakże trzeba się...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Czarodziejska „Dolina Muminków w listopadzie”

Obraz
Można być niegotowym na czytanie określonej książki. Dolina Muminków w listopadzie jest chyba takim dziełem. Na szczęście ja nie miałem żadnych oczekiwań, bo jeśli już miałbym mieć, to musiałbym spodziewać się najlepszej książki o Muminkach. Czy to w ogóle byłoby możliwe? Z poprzedniej części pamiętamy, że Muminek, jego rodzice i Mi wyruszyli na wyspę z latarnią, żeby tam mierzyć się z samotnością. Dolina Muminków w listopadzie dzieje się w tym samym czasie, a w każdym razie pojawiają się takie sugestie, bo potwierdzenia ostatecznie nie otrzymujemy i ja osobiście wolę myśleć inaczej, ale zostawmy ten temat. Nadszedł listopad, już blisko zimy. Sześć osób niezależnie od siebie postanawia odwiedzić Muminki. Są to Włóczykij, który zawraca z drogi, poszukując swojej melodii, Filifionka, która po otarciu się o dramatyczną śmierć postanawia zmienić swoje nudne życie, idealizujący Tatę Muminka Paszczak, który nigdy nie był w stanie zebrać się na wyprawę swoją łódką, Mimbla, która chciała odw...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Luana” to piękna kobieta w dżungli, szukająca najwyższych podniet!

Obraz
Zwykle staram się nie porównywać książki do filmu, ale bądźmy szczerzy - każdy zdaje sobie sprawę, które dzieło ma tu pierwszeństwo. Można się zastanawiać, czy film Luana la figlia delle foresta vergine potrzebował oficjalnej adaptacji na rynku amerykańskim, ale skoro już książka powstała, to czemu do niej nie zerknąć. A tutaj mamy sytuację wyjątkową. Po pierwsze jest to pierwsza powieściowa adaptacja filmu autorstwa mistrza tej formy Alana Deana Fostera, a że tego typu książki są już częścią mojego życia, to nie mogę przejść obojętnie obok tego wielkiego pomnika kultury. Po drugie jest to dość specjalne novelisation, bo książka nie powstała celem promocji filmu, lecz celem jego promocji na rynku amerykańskim, długo po jego ukazaniu się. Dodatkowo ponoć Foster oglądał film po włosku, a nie znał tego języka i książkę napisał siłą rzeczy nie znając opowieści. Nie czytałem opowieści o Tarzanie, ale Luana to taki Tarzan, tylko że w wersji babskiej, a zatem oczywiście seksownej. Kobieta no...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Tom II „Pomnika cesarzowej Achai ” znowu pokazuje nam inne oblicze rzeczywistości

Obraz
Nie ma to jak dobra książka Andrzeja Ziemiańskiego, prawda? Przyzwyczaiłem się do tego, żeby oczekiwać najgorszego, nawet biorąc pod uwagę udany pierwszy Pomnik cesarzowej Achai . A teraz czas na drugi tom, który… no właśnie, co nam przyniesie? Zetknięcie się świata cesarzowej Achai i alternatywnej Ziemi jest już faktem. Tomaszewski i czarownica Kai zajmują się szeroko pojętym rekonesansem i dyplomacją, odkrywając obfite na Złych Ziemiach złoża ropy, na których Rzeczpospolita Polska będzie chciała położyć swoje łapska. W tym celu trzeba nawiązać stosunki dyplomatyczne i uzależnić od Polski cesarstwo. A jak to zrobić? Można na przykład zdestabilizować cesarstwo, instalując wśród ludu idee wrogie monarchii i wywołać rewolucję. Zaangażowany w to jest niejaki Rand i jego pomocnica głuchoniema Aie, którzy w ramach struktury cesarstwa będą podkopywać jego fundamenty, walcząc z siłami specjalnymi. A pomoże im Shen, obecnie zamknięta w więzieniu, oskarżona o tragedię w dolinie Sait z poprzedni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Każda, „Anna In w grobowcach świata”, na dachach świata, w sercach, władna

Obraz
Z tymi książkami Olgi Tokarczuk jest tak, że stanowią literaturę piękną, a taką ciężko się czyta. Nie jest to nieodłączna cecha tego typu utworów, ale na tyle często się przy nich pojawia, że nie sposób jest uciec od pewnych obaw. Jednakże tym razem mamy do czynienia z czymś innym, bowiem Anna In w grobowcach świata to przetworzenie mitu, a mit, jak wszyscy dobrze wiemy, nigdy się nie wydarzył, ale dzieje się zawsze, nadto stanowi w swojej istocie opowieść superbohaterską, a zatem literaturę popularną, gatunkową. Anna In, Inanna wkracza do podziemnego królestwa, by zmierzyć się ze swoją siostrą. Wkroczenie do krainy zmarłych oznacza śmierć, jednakże Inanna przeżyła. Początkowo zastanawiałem się, czy nieznajomość mitu o sumeryjskiej bogini Inannie będzie mi w jakikolwiek przeszkadzał w odbiorze powieści, ale nie, bo Tokarczuk bardzo elegancko prowadzi czytelnika przez opowieść, a posłowie, w którym referuje sam mit w żadnym razie nie jest żadnym wytłumaczeniem czy interpretacją, jedyni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Za progiem grobu” stoi kolejna kobieta!

Obraz
W przerwie pomiędzy pierwszym i drugim Pomnikiem cesarzowej Achai Andrzej Ziemiański obdarował polskich czytelników powieścią Za progiem grobu , kontynuując tradycję snucia kryminalnych opowieści z panoramą Wrocławia w tle. Nie można odmówić Ziemiańskiemu konsekwencji i to jest w pewnym stopniu godne podziwu, a w każdym razie byłoby, gdybym nie wiedział, że człowiek ten powiedział kiedyś, że Achaja nie może być seksistowska wobec kobiet, bo przecież główną bohaterką jest kobieta. Ach, tylko pojawia się temat Ziemiańskiego i już od razu przechodzimy do kobiet! Andrzejewski jest prywatnym detektywem, który zostaje zatrudniony do odkrycia tajemnicy tajemniczych zniknięć bezdomnych. Jego partnerką zostaje BB, bo wiadomo, że jak kobieta, to musi być tajemnicza i niezrównanie piękna. Oczywiście jest też seksualnie pociągająca, zagadkowa, skrywająca tajemnice, również te zbereźne. Ale może wróćmy do fabuły, dobrze? Nie chcę się na jej temat rozpisywać, bo to obserwacja śledztwa jest istotą ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Tatuś Muminka i morze”, czyli dokąd zmierzasz, trollu?

Obraz
Osiem lat minęło od czasu premiery ostatniej powieści o Muminkach, ale mimo iż zima minęła, zimno z nami zostało. Nie ma śniegu, jednak dalej jest morze. A morze kusi, co już wiemy, jeśli czytaliśmy opowiadanie Tajemnica Hatifnatów . Tove Jansson poszła jednak dalej i dała nam Tatusia Muminka i morze , powieść, która nie tylko jest jedną z najznakomitszych, najkunsztowniejszych książek, jakie miałem przyjemność przeczytać, ale również stanowi najlepszą powieść o Muminkach. Sierpień zbliża się ku końcowi, a Tatuś nie wie, co ma ze sobą zrobić. To nie jest nic dziwnego, w końcu dobrze już znamy tego starego romantyka, zawsze pogrążonego w swoich myślach, zawsze pozostającego trochę na uboczu. Tatuś bardzo chciałby zostać latarnikiem, wyruszyć na odległą wyspę, osiąść w latarni razem z rodziną i tak przeżyć życie. Postanawia w końcu urzeczywistnić ten pomysł, zabiera Mamę, Muminka oraz Mi i wyrusza. Wyspa oczywiście się jakoś znalazła i tak rozpoczyna się walka rodziny z żywiołem. Na tym ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej