Posty

Czarodziejska „Dolina Muminków w listopadzie”

Obraz
Można być niegotowym na czytanie określonej książki. Dolina Muminków w listopadzie jest chyba takim dziełem. Na szczęście ja nie miałem żadnych oczekiwań, bo jeśli już miałbym mieć, to musiałbym spodziewać się najlepszej książki o Muminkach. Czy to w ogóle byłoby możliwe? Z poprzedniej części pamiętamy, że Muminek, jego rodzice i Mi wyruszyli na wyspę z latarnią, żeby tam mierzyć się z samotnością. Dolina Muminków w listopadzie dzieje się w tym samym czasie, a w każdym razie pojawiają się takie sugestie, bo potwierdzenia ostatecznie nie otrzymujemy i ja osobiście wolę myśleć inaczej, ale zostawmy ten temat. Nadszedł listopad, już blisko zimy. Sześć osób niezależnie od siebie postanawia odwiedzić Muminki. Są to Włóczykij, który zawraca z drogi, poszukując swojej melodii, Filifionka, która po otarciu się o dramatyczną śmierć postanawia zmienić swoje nudne życie, idealizujący Tatę Muminka Paszczak, który nigdy nie był w stanie zebrać się na wyprawę swoją łódką, Mimbla, która chciała odw...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Luana” to piękna kobieta w dżungli, szukająca najwyższych podniet!

Obraz
Zwykle staram się nie porównywać książki do filmu, ale bądźmy szczerzy - każdy zdaje sobie sprawę, które dzieło ma tu pierwszeństwo. Można się zastanawiać, czy film Luana la figlia delle foresta vergine potrzebował oficjalnej adaptacji na rynku amerykańskim, ale skoro już książka powstała, to czemu do niej nie zerknąć. A tutaj mamy sytuację wyjątkową. Po pierwsze jest to pierwsza powieściowa adaptacja filmu autorstwa mistrza tej formy Alana Deana Fostera, a że tego typu książki są już częścią mojego życia, to nie mogę przejść obojętnie obok tego wielkiego pomnika kultury. Po drugie jest to dość specjalne novelisation, bo książka nie powstała celem promocji filmu, lecz celem jego promocji na rynku amerykańskim, długo po jego ukazaniu się. Dodatkowo ponoć Foster oglądał film po włosku, a nie znał tego języka i książkę napisał siłą rzeczy nie znając opowieści. Nie czytałem opowieści o Tarzanie, ale Luana to taki Tarzan, tylko że w wersji babskiej, a zatem oczywiście seksownej. Kobieta no...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Tom II „Pomnika cesarzowej Achai ” znowu pokazuje nam inne oblicze rzeczywistości

Obraz
Nie ma to jak dobra książka Andrzeja Ziemiańskiego, prawda? Przyzwyczaiłem się do tego, żeby oczekiwać najgorszego, nawet biorąc pod uwagę udany pierwszy Pomnik cesarzowej Achai . A teraz czas na drugi tom, który… no właśnie, co nam przyniesie? Zetknięcie się świata cesarzowej Achai i alternatywnej Ziemi jest już faktem. Tomaszewski i czarownica Kai zajmują się szeroko pojętym rekonesansem i dyplomacją, odkrywając obfite na Złych Ziemiach złoża ropy, na których Rzeczpospolita Polska będzie chciała położyć swoje łapska. W tym celu trzeba nawiązać stosunki dyplomatyczne i uzależnić od Polski cesarstwo. A jak to zrobić? Można na przykład zdestabilizować cesarstwo, instalując wśród ludu idee wrogie monarchii i wywołać rewolucję. Zaangażowany w to jest niejaki Rand i jego pomocnica głuchoniema Aie, którzy w ramach struktury cesarstwa będą podkopywać jego fundamenty, walcząc z siłami specjalnymi. A pomoże im Shen, obecnie zamknięta w więzieniu, oskarżona o tragedię w dolinie Sait z poprzedni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Każda, „Anna In w grobowcach świata”, na dachach świata, w sercach, władna

Obraz
Z tymi książkami Olgi Tokarczuk jest tak, że stanowią literaturę piękną, a taką ciężko się czyta. Nie jest to nieodłączna cecha tego typu utworów, ale na tyle często się przy nich pojawia, że nie sposób jest uciec od pewnych obaw. Jednakże tym razem mamy do czynienia z czymś innym, bowiem Anna In w grobowcach świata to przetworzenie mitu, a mit, jak wszyscy dobrze wiemy, nigdy się nie wydarzył, ale dzieje się zawsze, nadto stanowi w swojej istocie opowieść superbohaterską, a zatem literaturę popularną, gatunkową. Anna In, Inanna wkracza do podziemnego królestwa, by zmierzyć się ze swoją siostrą. Wkroczenie do krainy zmarłych oznacza śmierć, jednakże Inanna przeżyła. Początkowo zastanawiałem się, czy nieznajomość mitu o sumeryjskiej bogini Inannie będzie mi w jakikolwiek przeszkadzał w odbiorze powieści, ale nie, bo Tokarczuk bardzo elegancko prowadzi czytelnika przez opowieść, a posłowie, w którym referuje sam mit w żadnym razie nie jest żadnym wytłumaczeniem czy interpretacją, jedyni...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Za progiem grobu” stoi kolejna kobieta!

Obraz
W przerwie pomiędzy pierwszym i drugim Pomnikiem cesarzowej Achai Andrzej Ziemiański obdarował polskich czytelników powieścią Za progiem grobu , kontynuując tradycję snucia kryminalnych opowieści z panoramą Wrocławia w tle. Nie można odmówić Ziemiańskiemu konsekwencji i to jest w pewnym stopniu godne podziwu, a w każdym razie byłoby, gdybym nie wiedział, że człowiek ten powiedział kiedyś, że Achaja nie może być seksistowska wobec kobiet, bo przecież główną bohaterką jest kobieta. Ach, tylko pojawia się temat Ziemiańskiego i już od razu przechodzimy do kobiet! Andrzejewski jest prywatnym detektywem, który zostaje zatrudniony do odkrycia tajemnicy tajemniczych zniknięć bezdomnych. Jego partnerką zostaje BB, bo wiadomo, że jak kobieta, to musi być tajemnicza i niezrównanie piękna. Oczywiście jest też seksualnie pociągająca, zagadkowa, skrywająca tajemnice, również te zbereźne. Ale może wróćmy do fabuły, dobrze? Nie chcę się na jej temat rozpisywać, bo to obserwacja śledztwa jest istotą ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Tatuś Muminka i morze”, czyli dokąd zmierzasz, trollu?

Obraz
Osiem lat minęło od czasu premiery ostatniej powieści o Muminkach, ale mimo iż zima minęła, zimno z nami zostało. Nie ma śniegu, jednak dalej jest morze. A morze kusi, co już wiemy, jeśli czytaliśmy opowiadanie Tajemnica Hatifnatów . Tove Jansson poszła jednak dalej i dała nam Tatusia Muminka i morze , powieść, która nie tylko jest jedną z najznakomitszych, najkunsztowniejszych książek, jakie miałem przyjemność przeczytać, ale również stanowi najlepszą powieść o Muminkach. Sierpień zbliża się ku końcowi, a Tatuś nie wie, co ma ze sobą zrobić. To nie jest nic dziwnego, w końcu dobrze już znamy tego starego romantyka, zawsze pogrążonego w swoich myślach, zawsze pozostającego trochę na uboczu. Tatuś bardzo chciałby zostać latarnikiem, wyruszyć na odległą wyspę, osiąść w latarni razem z rodziną i tak przeżyć życie. Postanawia w końcu urzeczywistnić ten pomysł, zabiera Mamę, Muminka oraz Mi i wyrusza. Wyspa oczywiście się jakoś znalazła i tak rozpoczyna się walka rodziny z żywiołem. Na tym ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Błękitne Sny” Katarzyny Michalak to faktycznie sny, wszak brak w nich rozumu i godności człowieka

Obraz
Droga do marzeń jest ponoć długa i trudna, lecz warto nią podążać. Moim marzeniem jest przeczytanie solidnej, udanej powieści Katarzyny Michalak, ale pani autorka skutecznie broni się przed moimi oczekiwaniami. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem docelowym czytelnikiem, ale to nie ma znaczenia, powieść powinna się obronić tak czy inaczej. Mam jednak dobrą wiadomość - nie jest tak źle jak w Czerwieni Jarzębin . Z przykrością informuję, że Michalak skończyły się pomysły na fabułę, dlatego, mimo iż na okładce Błękitnych Snów jest jakaś baba, która w niebieskiej sukni leży na polanie i trzyma bukiet kwiatów (to pewnie nawiązanie do jednej sceny, która jest opisywana w książce, ale brakuje męskiego mężczyzny), większość czasu spędzimy z bohaterami w szpitalu. A czemu w szpitalu? Bo pani Kasia dalej w sadystyczny sposób znęca się nad swoimi bohaterami - przecież czymś trzeba wypełnić powieściową trylogię. Po absolutnie kuriozalnej sytuacji z finału Czerwieni Jarzębin , czyli akcji antyterrory...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

W sercu Ziemi wybrzmiewa „Pieśń bogini Kali”

Obraz
Pieśń bogini Kali jest pierwszym debiutem powieściowym w historii nagrodzonym World Fantasy Award, a to coś znaczy, chociażby tyle, że Dan Simmons dał się poznać czytelniczej masie z najlepszej strony. Jego późniejszymi dziełami też się zajmiemy, przynajmniej taką mam nadzieję. W każdym razie - Pieśń bogini Kali ! I tak, polski tytuł wydaje się być stworzony dla debili. W oryginale jest Song of Kali , a zatem czy ktoś uznał, że polskojęzyczny czytelnik do prymityw, który nie domyśli się, że chodzi o boginię? I tak przecież na okładkach ją widać. Rok 1977. Robert Luczak, Amerykanin polskiego pochodzenia, wyjeżdża wraz z pochodzącą z Indii żoną Armitą oraz ich sześciomiesięczną córką Victorią do Indii, do Kalkuty. Ma tam negocjować prawa do wydania w Stanach dzieł cenionego poety M. Dasa, artysty ponoć zmarłego kilka lat wcześniej. Opcji jest parę. Może Das jednak nie zginął, tylko zaginął i się odnalazł? Może ktoś się pod niego podszywa? Może ktoś odnalazł niepublikowane wcześniej utwo...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

„Blask fantastyczny” oślepi, spopieli, zamieni w niecnego potwora

Obraz
Zaistniała dość zabawna sytuacja. W recenzji Koloru magii Terry’ego Pratchetta stwierdziłem, że nie mogę ocenić, czy to dobra książka, bo potrzebuję kontekstu, dalszego rozwijania Świata Dysku i porównałem trudną pozycję, w jakiej zostałem postawiony do tego, co czułem recenzując Diunę Franka Herberta. Mesjasz Diuny faktycznie otworzył mi oczy i horyzonty, ale niestety Blask fantastyczny nie jest dla Świata Dysku tym samym co Mesjasz Diuny dla Diuny . A dlaczego? A bo Świat Dysku mógłby się na tej książce skończyć. Wszystko zostało już opowiedziane i możemy się rozejść. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że tak się nie stało, ale mogło. Poprzednia część zakończyła się dość spektakularnym i dosadnym w skutkach lotem i upadkiem. Ale Dysk jeszcze nie skończył z nieudacznikiem Rincewindem, turystą Dwukwiatem i jego pędzącym bagażem. Wielki Żółw A’Tuin, który na swoim grzbiecie utrzymuje cały Dysk, obiera bowiem kierunek na ogromną, czerwoną gwiazdę, która, jeśli nikt temu nie zapobieże, s...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej