„Graf Zero”, poszukiwanie i poszukiwanie, czyli jak nie chcemy służyć korporacji

Czy jest coś złego w krytyce i walce z wielkimi tego świata? Oczywiście że nie, chyba że w jakiś osobliwy, różny od mojego w tym kontekście, zdefiniujemy słowo walka. Ja toczę taką właśnie swoją walkę z Williamem Gibsonem, chociaż tak naprawdę walczę sam ze sobą, bo przecież nikt nie każe mi czytać jego książek, sam sobie nakazałem. Neuromancer bardzo mnie zmęczył, ale słyszałem, że Graf Zero jest już trochę inny, że jest w nim przynajmniej więcej akcji. To już wystarczyło, żebym w końcu podjął tak zwaną męską decyzję i zabrał się do lektury.

Fabuła kręci się wokół trzech bohaterów. Tytułowy Graf Zero, czyli Bobby Newmark bardzo chce zostać kowbojem cyberprzestrzeni, w związku z czym angażuje się w zlecenia, które oczywiście kończą się wielkimi kłopotami. Marly Krushkova, skompromitowana przez próbę sprzedaży fałszywego dzieła sztuki marszandka przyjmuje zlecenie od bogacza Josefa Vireka - celem jest odnalezienie nieodnajdywalnego i nieumiejscowionego, a ustalony przez Vireka budżet zdaje się nieograniczony. Turner, dopiero co odtworzony korporacyjny najemnik, wyrusza w ślad za wynalazcą nowego typu biochipów. Wszystkie trzy wątki ostatecznie się spotkają, a rozwiązanie nie będzie specjalnie szokujące. Taki Neuromancer miał znakomite zakończenie, do tego usprawiedliwiał irytującą mnie, oszczędną narrację Gibsona. Niestety Graf Zero już nie posiada tych zalet. Czy jednak jest tu więcej intensywnej akcji? Jak najbardziej, ale to nie wynagradza mi tego, co w twórczości pana Williama mi przeszkadza.

To wszystko oznacza, że chyba nigdy nie polubię się z twórczością tego wizjonera. Bo że wizjonerem jest, to oczywiste, nie mam zamiaru się kłócić. Koncepty przedstawione w Grafie Zero robią wrażenie, są bardzo interesujące. W ich przypadku granica między technologią a magią faktycznie się zaciera, chociaż może to tylko kwestia mojej technologicznej ułomności.

Także chyba nie wyszło mi to, co planowałem sobie przy Neuromancerze - bo zacząłem wieszczyć ponuro. Nic na to nie poradzę. Podobał ci się Neuromancer? A może zbiór opowiadań Wypalić Chrom, w szczególności tytułowe opowiadanie? W takim razie Graf Zero najprawdopodobniej również ci się spodoba. Ale jeżeli potrafisz odnaleźć siebie w mojej opinii o Neuromancerze, to druga część Trylogii Ciągu również ci się nie spodoba. To smutne. Chciałbym odnaleźć intelektualną przyjemność z czytania Gibsona. Może faktycznie brakuje mi wiedzy i nie jest to literatura dla mnie? Może jestem na to zbyt ograniczony? Możliwe, ale to raczej kwestia podejścia autora do pisania science fiction. Ja o wiele bardziej wolę to, co chociażby robi Orson Scott Card, preferuję poświęcenie technologii nad kwestie społeczne i duchowe. A ktoś może uważać inaczej i chwała mu za to, bo potrzebujemy także takich książek jak Graf Zero. Szkoda, że nie byłem w stanie bardziej się skupić, może byłbym wtedy w stanie określić, czy struktura historii nie jest jakimś powtórzeniem Neuromancera… niestety w tym wypadku nie stanąłem na wysokości zadania. Ale to także jest jakaś opinia, prawda? Może niewyszukana, może prymitywna, ale jednak!

Jeżeli kolejna książka Gibsona znowu nie wywoła we mnie żadnych emocji i spostrzeżeń, to nie mam pojęcia, jak napiszę recenzję i jakie głupie, nic niewnoszące zdania będę musiał do niej wcisnąć, żeby tylko dobić do ustalonego limitu słów. A zatem przez Gibsona zmuszam się do dwóch bezsensownych rzeczy - do sztucznego zawyżania liczby słów w recenzjach oraz do czytania czegoś, co niewiele mi daje.

Pozdrawiam serdecznie, Wilston Qoraqkos.