Każda, „Anna In w grobowcach świata”, na dachach świata, w sercach, władna

Z tymi książkami Olgi Tokarczuk jest tak, że stanowią literaturę piękną, a taką ciężko się czyta. Nie jest to nieodłączna cecha tego typu utworów, ale na tyle często się przy nich pojawia, że nie sposób jest uciec od pewnych obaw. Jednakże tym razem mamy do czynienia z czymś innym, bowiem Anna In w grobowcach świata to przetworzenie mitu, a mit, jak wszyscy dobrze wiemy, nigdy się nie wydarzył, ale dzieje się zawsze, nadto stanowi w swojej istocie opowieść superbohaterską, a zatem literaturę popularną, gatunkową.

Anna In, Inanna wkracza do podziemnego królestwa, by zmierzyć się ze swoją śmiercią. Wkroczenie do krainy zmarłych oznacza śmierć, jednakże Inanna przeżyła. Początkowo zastanawiałem się, czy nieznajomość mitu o sumeryjskiej bogini Inannie będzie mi w jakikolwiek przeszkadzał w odbiorze powieści, ale nie, bo Tokarczuk bardzo elegancko prowadzi czytelnika przez opowieść, a posłowie, w którym referuje sam mit w żadnym razie nie jest żadnym wytłumaczeniem czy interpretacją, jedynie ciekawym kontekstem dla pracy, jaką wykonała pisząc swoją wersję tej historii. No i z przyjemnością przyznaję, że jest to historia bardzo udana. Autorka niby przenosi mitologiczną opowieść w czasy sobie współczesne, ale nadal zachowuje istotę mitu - jej historia nadal jest uniwersalna. Nie jest jednak idealnie. We wspomnianym posłowiu Tokarczuk przyznała, że nie zawsze wiedziała, jak rozumieć wybory poszczególnych bohaterów i że musiała znaleźć dla nich własne, które będzie w stanie uzasadnić. Ta sieczka pod koniec daje się trochę we znaki, historia nie jest już tak zwarta, przez co doświadczenie trochę na tym traci. Wydaje się, że Tokarczuk próbowała to ratować przez wprowadzenie kilku narratorów, ale nie sądzę, żeby to pomogło, czy jakkolwiek pogłębiło całość książki.

Nie zmienia to faktu, że Anna In w grobowcach świata to świetna powieść. Przede wszystkim jest pięknie napisana. Autorka wprowadza czytelnika w świat strzelistego miasta i brudnego podziemia, świata bogów rządzących ludźmi i od razu po rozpoczęciu lektury przepadłem w narracji i dałem się porwać tej przecież prostej historii. Prostej, ale jednocześnie iście ludzkiej, potrafiącej dogłębnie poruszyć człowieka - tak jak to potrafią najlepsze mity.

Ktoś mógłby powiedzieć, że skoro najlepszą powieścią Olgi Tokarczuk jest przeróbka (remake, przetworzenie) jakiegoś kilkutysięcznego mitu, to nie świadczy to dobrze o takiej pisarce. Ale ja wiem, że ta kobieta potrafi stworzyć własną historię, a zresztą Anna In w grobowcach świata to nie jakaś głupia bajeczka, a opowieść feministyczna. Te nuty są tu bardzo silnie i bardzo dobrze zrealizowane. Co jednak najważniejsze, z całej książki bije ogromna miłość Tokarczuk do historii bogini Inanny, a kiedy ja widzę jaką miłość i taką wrażliwość, to nie jestem w stanie nie pochylić się z szacunkiem nad takim uczuciem. Jednakże w tym wypadku nie ma takiej potrzeby, bo nie muszę sobie tłumaczyć, czemu lubię Annę In w grobowcach świata. Podoba mi się na każdym poziomie, a że to książka niedługa, to właściwie nie ma żadnego powodu, drogi czytelniku, żebyś miał po nią nie sięgnąć.

Mógłbym w tym momencie zarzucić czymś oczywistym - gdy przeczytasz Annę In…, domyślisz się, o co mi chodzi - ale tego nie zrobię. A co do samej Anny In, Inanny, to jej historia zasługuje na kolejne opowiedzenie - przed tobą i dla ciebie, mój drogi czytelniku.

Pozdrawiam serdecznie, Wilston Qoraqkos.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Czy faktycznie może ich łączyć „Wyłącznie interes”, skoro on jest jak drzewo?

Obraz
Kariera pisarska Glorii Renwick nie jest zbyt imponująca, bo otrzymaliśmy z jej rąk jedynie tę krótką książkę - Wyłącznie interes . Kto wie, może jej wydanie było podyktowane wyłącznie interesem materialnym? Biorąc pod uwagę kształt efektu jej pracy, nie zdziwiłbym się. Ale może było i tak, że Gloria Renwick była jedynie pseudonimem, za którym krył się ktoś inny. Tego się chyba nigdy nie dowiem. A teraz skupmy się na samej książce, która z jakiegoś powodu została przetłumaczona na polski i z jakiegoś powodu trafiła w moje ręce. Katherine Dunn była przez pewien czas modelką i żyje straumatyzowana tym, że ojciec ją kiedyś bez słowa porzucił. Dzisiaj pracuje w przedsiębiorstwie dyktującym modowe trendy i idzie jej tam całkiem dobrze, nawet jeżeli jest tylko mało znaczącą asystentką, a jej przełożona ją gnębi. Oczywiście sytuacja się zmieni, kiedy nasza bohaterka wpadnie prosto na właściciela firmy, zabójczo przystojnego, umięśnionego i bajecznie bogatego playboya Chada Butlera. Katherine ...
Czytaj więcej

„Dziewczę z sadu” w końcu z niego wyjdzie, zostawiając za sobą dziecięcą niewinność

Obraz
Wspaniała powieść Lucy Maud Montgomery! Obowiązkowa pozycja dla fanów cyklu o Anne Shirley/Blythe! Jak się widzi takie komentarze, można się obawiać, że ma się do czynienia z najbardziej populistyczną opinią, na jaką można się zdobyć. Ale i tak nie pozostawałem uprzedzony, nawet jeżeli Dziewczę z sadu (wprawdzie w oryginalnym tytułe jest Kilmeny of the Orchard , a zatem imię bohaterki, ale kto by się przejmował takimi szczegółami, a posługuję się takim tłumaczeniem, bo w takim tłumaczeniu czytałem) trafiło na kiepski czas w twórczości Montgomery, bo po nieudanej Anne z Avonlea . Eric Marshall skończył szkołę i ma w planach ustabilizować swoją przyszłość. Starszy przyjaciel i prawie że brat David Baker sugeruje mu, że przede wszystkim powinien się zakochać. Eric ma taki plan, ale oczywiście czeka na właściwy moment. No i zaraz w pierwszym rozdziale mamy już piękny przykład pierwszych problemów, z jakimi przyjdzie się nam mierzyć - autorka ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o mężczyzna...
Czytaj więcej

„Lodowy kliper” wbił się we mnie, ale czy pozostawi jakiś ślad?

Obraz
W tym momencie muszę przyznać, że został mi zapewniony duży komfort, bo trylogia Tran-ky-ky Alana Deana Fostera została przetłumaczona na język polski, a mnie udało się dorwać jej pierwszą część, czyli powieść Lodowy kliper . Jeśli poprzednie książki Fostera czegokolwiek mnie nauczyły, to tylko tego, że muszę się zmuszać, by czytać jego dzieła. A szkoda, bo przecież jeżeli ktoś ma solidny warsztat, to gdyby jeszcze byłby dobrym artystą, moglibyśmy otrzymać odnoszącego ogromne sukcesy artystę, nieważne że tworzącego literaturę rozrywkową. Próbuję wydobyć z siebie chociaż trochę entuzjazmu, mam nadzieję, że ktoś to doceni. Poświęcam się, mimo iż nikt mnie o to nie prosił. A więc - Lodowy kliper ! Międzygwiezdny komiwojażer Ethan Fortune i heros kosmosu Skua September, w dramatycznych okolicznościach ugrzęźli na niegościnnej i zamieszkanej planecie Tran-ky-ky i muszą dotrzeć do cywilizacji, żeby uciec. Ale oczywiście po drodze napotkają wraz z towarzyszami na lokalsów i och, czy ja znowu...
Czytaj więcej