„Za progiem grobu” stoi kolejna kobieta!

W przerwie pomiędzy pierwszym i drugim Pomnikiem cesarzowej Achai Andrzej Ziemiański obdarował polskich czytelników powieścią Za progiem grobu, kontynuując tradycję snucia kryminalnych opowieści z panoramą Wrocławia w tle. Nie można odmówić Ziemiańskiemu konsekwencji i to jest w pewnym stopniu godne podziwu, a w każdym razie byłoby, gdybym nie wiedział, że człowiek ten powiedział kiedyś, że Achaja nie może być seksistowska wobec kobiet, bo przecież główną bohaterką jest kobieta. Ach, tylko pojawia się temat Ziemiańskiego i już od razu przechodzimy do kobiet!

Andrzejewski jest prywatnym detektywem, który zostaje zatrudniony do odkrycia tajemnicy tajemniczych zniknięć bezdomnych. Jego partnerką zostaje BB, bo wiadomo, że jak kobieta, to musi być tajemnicza i niezrównanie piękna. Oczywiście jest też seksualnie pociągająca, zagadkowa, skrywająca tajemnice, również te zbereźne.

Ale może wróćmy do fabuły, dobrze? Nie chcę się na jej temat rozpisywać, bo to obserwacja śledztwa jest istotą Za progiem grobu. W każdym razie pod koniec całość mocno skręca w rejony science fiction i bardzo mi się to podoba. Oczywiście, że ta książka to rozrywka klasy B, ale czy to problem sam w sobie? Absolutnie nie. I teraz ktoś mógłby powiedzieć, że no dobra, ale przecież czytałeś, autorze tego tekstu, poprzednie książki Ziemiańskiego i już się na ich temat tak nie wypowiadałeś. Zgadza się, ale tym razem wszystko mi kliknęło. Pierwszy rozdział Za progiem grobu to kwintesencja stylu Andrzeja Ziemiańskiego, stanowiąc tym samym dobry punkt wyjścia dla nowego czytelnika, a im dalej, tym jest lepiej. Książkę czyta się z przyjemnością i to nawet biorąc pod uwagę to, że jeśli tylko zacznie się myśleć nad fabułą, to od razu trzeba będzie ją zakwestionować. Robiłem tak. Ale i tak bawiłem się zacnie. Możliwe więc, że książka jest na tyle słaba, by być dobra.

Jeśli chodzi o rolę kobiet, to oczywiście jedna jest femme fatale, a druga to ta BB, która jest ze swoim mężem w relacji masochistycznej. To jest traktowane jako śmieszna cecha przez całą książkę i służy rozwiązaniu dramatycznej sytuacji pod koniec. W przypadku chyba każdego innego pisarza nie rozwodziłbym się nad tym, ale że to Andrzej Ziemiański, który wiadomo w jaki sposób traktuje kobiety (zapraszam do recenzji wcześniejszych powieści tego pana), to nie mogę przejść obok tego obojętnie. A cechy BB bardzo rzucają się w oczy, bo Andrzejewski nie ma praktycznie żadnego charakteru. Jeśli to może czegoś dowodzić, to tylko tego, że dla autora mężczyzna to domyślny bohater, który już nie musi mieć żadnych cech, ale kobieta to przecież człowiek inny, więc trzeba go wyróżnić.

Jeśli miałbym ocenić tę książkę porównując ją tylko innych powieści Ziemiańskiego, stwierdziłbym, że konsekwencja się autorowi opłaciła, że dopracował swoją formułę do perfekcji i mimo oczywistych wad mogę polecić. Ale jeśli miałbym posłuchać mistrzyni K. Le Guin i za standard obrać najlepsze powieści w swojej klasie, to musiałbym stwierdzić, że Za progiem grobu to książka w najlepszym razie bezbolesna, ale jedynie ogłupiająca i wyrażająca sobą jedno wielkie nic. Także jest to dobry moment na zakończenie recenzji. Jeśli lubisz te nieachajowe książki pana Andrzeja, to powinieneś się dobrze bawić. Bądź wolny w swoich zainteresowaniach i wyborach czytelniczych.

Pozdrawiam serdecznie, Wilston Qoraqkos.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

„Dziewczę z sadu” w końcu z niego wyjdzie, zostawiając za sobą dziecięcą niewinność

Obraz
Wspaniała powieść Lucy Maud Montgomery! Obowiązkowa pozycja dla fanów cyklu o Anne Shirley/Blythe! Jak się widzi takie komentarze, można się obawiać, że ma się do czynienia z najbardziej populistyczną opinią, na jaką można się zdobyć. Ale i tak nie pozostawałem uprzedzony, nawet jeżeli Dziewczę z sadu (wprawdzie w oryginalnym tytułe jest Kilmeny of the Orchard , a zatem imię bohaterki, ale kto by się przejmował takimi szczegółami, a posługuję się takim tłumaczeniem, bo w takim tłumaczeniu czytałem) trafiło na kiepski czas w twórczości Montgomery, bo po nieudanej Anne z Avonlea . Eric Marshall skończył szkołę i ma w planach ustabilizować swoją przyszłość. Starszy przyjaciel i prawie że brat David Baker sugeruje mu, że przede wszystkim powinien się zakochać. Eric ma taki plan, ale oczywiście czeka na właściwy moment. No i zaraz w pierwszym rozdziale mamy już piękny przykład pierwszych problemów, z jakimi przyjdzie się nam mierzyć - autorka ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o mężczyzna...
Czytaj więcej

Czy faktycznie może ich łączyć „Wyłącznie interes”, skoro on jest jak drzewo?

Obraz
Kariera pisarska Glorii Renwick nie jest zbyt imponująca, bo otrzymaliśmy z jej rąk jedynie tę krótką książkę - Wyłącznie interes . Kto wie, może jej wydanie było podyktowane wyłącznie interesem materialnym? Biorąc pod uwagę kształt efektu jej pracy, nie zdziwiłbym się. Ale może było i tak, że Gloria Renwick była jedynie pseudonimem, za którym krył się ktoś inny. Tego się chyba nigdy nie dowiem. A teraz skupmy się na samej książce, która z jakiegoś powodu została przetłumaczona na polski i z jakiegoś powodu trafiła w moje ręce. Katherine Dunn była przez pewien czas modelką i żyje straumatyzowana tym, że ojciec ją kiedyś bez słowa porzucił. Dzisiaj pracuje w przedsiębiorstwie dyktującym modowe trendy i idzie jej tam całkiem dobrze, nawet jeżeli jest tylko mało znaczącą asystentką, a jej przełożona ją gnębi. Oczywiście sytuacja się zmieni, kiedy nasza bohaterka wpadnie prosto na właściciela firmy, zabójczo przystojnego, umięśnionego i bajecznie bogatego playboya Chada Butlera. Katherine ...
Czytaj więcej

„Lodowy kliper” wbił się we mnie, ale czy pozostawi jakiś ślad?

Obraz
W tym momencie muszę przyznać, że został mi zapewniony duży komfort, bo trylogia Tran-ky-ky Alana Deana Fostera została przetłumaczona na język polski, a mnie udało się dorwać jej pierwszą część, czyli powieść Lodowy kliper . Jeśli poprzednie książki Fostera czegokolwiek mnie nauczyły, to tylko tego, że muszę się zmuszać, by czytać jego dzieła. A szkoda, bo przecież jeżeli ktoś ma solidny warsztat, to gdyby jeszcze byłby dobrym artystą, moglibyśmy otrzymać odnoszącego ogromne sukcesy artystę, nieważne że tworzącego literaturę rozrywkową. Próbuję wydobyć z siebie chociaż trochę entuzjazmu, mam nadzieję, że ktoś to doceni. Poświęcam się, mimo iż nikt mnie o to nie prosił. A więc - Lodowy kliper ! Międzygwiezdny komiwojażer Ethan Fortune i heros kosmosu Skua September, w dramatycznych okolicznościach ugrzęźli na niegościnnej i zamieszkanej planecie Tran-ky-ky i muszą dotrzeć do cywilizacji, żeby uciec. Ale oczywiście po drodze napotkają wraz z towarzyszami na lokalsów i och, czy ja znowu...
Czytaj więcej