Dzięki bogom, że tom II „Pana Lodowego Ogrodu” nie próbuje stworzyć koła
Grzędowicz ponownie pozwala czytelnikowi śledzić losy Vuko Drakkainena oraz Terkeja Tendżaruka. Ten pierwszy, po tym jak w finale poprzedniej części został zamieniony w drzewo zostaje przywrócony do życia przez bogów Midgaardu i ponownie wysłany na misję schwytania przybyłych na planetę z Ziemi Czyniących. Poza tym, że Vuko uczy się tutaj wpływać na Midgaard, nie dzieje się w omawianym wątku za wiele. Są dramaty, jest nowa postać, która otrzymuje finał swojej historii (tak myślę), a pod koniec mamy zakończenie zadania i rozpoczęcie kolejnego w sposób jakby żywcem wyrwany z gry video. I jest to po prostu śmieszne. No niech ktoś spróbuje mi wytłumaczyć, w jaki sposób posuwa się do przodu opowieść o tym bohaterze. Pierwszy tom miał dramatyczne, kompletnie szalone zakończenie. W drugim mamy za to dalsze rozwijanie świata, z tym że bardzo charakterystyczne, immersyjne pióro Grzędowicza raczej ma na celu zrośnięcie czytelnika ze światem przedstawionym, niż wyjaśnienie czegokolwiek. W pierwszym tomie to działało, bo Vuko był obcym na Midgaardzie, ale tym razem jest już tej planecie o wiele bliższy (jako Czyniący musi być!), natomiast czytelnik nie. Czyli pisząc wprost - jest trochę bełkotliwe.
Jeśli chodzi o drugiego głównego bohatera, ma on trochę więcej miejsca niż w pierwszym tomie, ale dzieje się u niego zdecydowanie mniej. Idzie, jedzie, ucieka, zmierza ku celu swojej nieokreślonej misji. Jest to jednak misja bardzo ważna i tyle ci wystarczy czytelniku wiedzieć, siedź na dupie i czytaj dalej! Jego rozdziały są potwornie nudne i nadal nie mają nic wspólnego z wątkiem głównym.
Także tym razem bawiłem się zdecydowanie nie najlepiej i jest to wina tej cholernej narracji Jarosława Grzędowicza, która się sprawdza w określonych okolicznościach, ale nie wtedy, kiedy obaj bohaterowie cały czas gdzieś idą. Pobyt Vuko w chacie pod Jęczącą Górą był dobry. Poświęcenia Brusa również. Atak na van Dykena też. Jednakże powieść to nie tylko jej poszczególne elementy, ale całość i jako musimy ją rozpatrywać jako całość. Natomiast jeżeli ta całość to faktycznie wszystkie tomy zebrane w jedno spójne dzieło… to trzeba było wydać je wszystkie naraz. No przecież przed drugim tomem Pana Lodowego Ogrodu wyszła ta kiepska książka Popiół i kurz!
Fakt bycia tylko częścią historii bardzo psuje drugi tom Pana Lodowego Ogrodu. I powtarzam, to nie jest moja wina, nie ja to tak podzieliłem, proszę winić autora lub wydawcę. Mam nadzieję, że kolejna część będzie trochę lepsza. Zmienimy lokacje, może się wydarzą ważne rzeczy. Wierzę w to. Nadto życzyłbym sobie, żeby bohaterowie polskiej fantastyki (przepraszam za uproszczone uogólnienie, ale czasami ciężko się powstrzymać) przestali być takimi obrzydliwymi seksistami, bo ileż można. Zarówno Vuko jak i Odwrócony Żuraw ruchają aż miło, Vuko na nawet ochotę posuwać elfią wróżkę, w której przedstawia mu się w tym tomie jego Cyfral. Najwidoczniej tak zachowuje się porządny, męski bohater, wyruszający na fantastyczną misję. Także chyba nie polecam.
Pozdrawiam serdecznie, Wilston Qoraqkos.
Komentarze
Prześlij komentarz