„Błękitne Sny” Katarzyny Michalak to faktycznie sny, wszak brak w nich rozumu i godności człowieka

Droga do marzeń jest ponoć długa i trudna, lecz warto nią podążać. Moim marzeniem jest przeczytanie solidnej, udanej powieści Katarzyny Michalak, ale pani autorka skutecznie broni się przed moimi oczekiwaniami. Zdaję sobie sprawę, że nie jestem docelowym czytelnikiem, ale to nie ma znaczenia, powieść powinna się obronić tak czy inaczej. Mam jednak dobrą wiadomość - nie jest tak źle jak w Czerwieni Jarzębin.

Z przykrością informuję, że Michalak skończyły się pomysły na fabułę, dlatego, mimo iż na okładce Błękitnych Snów jest jakaś baba, która w niebieskiej sukni leży na polanie i trzyma bukiet kwiatów (to pewnie nawiązanie do jednej sceny, która jest opisywana w książce, ale brakuje męskiego mężczyzny), większość czasu spędzimy z bohaterami w szpitalu. A czemu w szpitalu? Bo pani Kasia dalej w sadystyczny sposób znęca się nad swoimi bohaterami - przecież czymś trzeba wypełnić powieściową trylogię. Po absolutnie kuriozalnej sytuacji z finału Czerwieni Jarzębin, czyli akcji antyterrorystycznej, w wyniku której Marcin zostaje postrzelony a Majka dostaje kolbą karabinu w brzuch, oboje trafiają do szpitala. Majka oczywiście poroniła, Marcin oczywiście jest w bardzo złym stanie, Wiktor, Patryk, Gabriela i Julia szaleją, maniakalnie zmieniając lokacje w losowej kolejności, na dodatek Majka zostaje też straumatyzowana przez policjanta. Czemu? Żeby nie pisnęła słówka o źle zorganizowanej akcji. Mamy tu zatem poruszony temat traumy, a później robi się tylko gorzej. Gorzej, bo głupiej, a poważne tematy znowu zostają poruszone bez żadnej wrażliwości. Jeśli chodzi o fabułę, mamy też znajdę, ale na końcu wszystko jest piękne i ułożone. A jaki wpływ na to mieli nasi bohaterowie? Żaden. W ogóle ta dziewczynka, Hania, nie jest postacią, tylko przedmiotem, którym można się teraz opiekować i go szanować.

Ja wiem, w czym jest problem, a przynajmniej jaki jest jeden z nich. Najwidoczniej Katarzyna Michalak żyje w przekonaniu, iż jej reakcje na potencjalnie emocjonalne wydarzenia prozy życia są jedynymi słusznymi. Jeśli ktoś inaczej odbiera rzeczywistość, ma inną wrażliwość, to niewątpliwie jest złym człowiekiem i należy na niego naskoczyć. W tej książce nie ma chyba już tak wielu sytuacji, w których bohaterowie na przemian wyznają sobie miłość i skaczą do gardeł, ale jakikolwiek odchył od michalakowej normy reakcji skutkuje oskarżeniami. Bohaterka lubi swojego psychoterapeutę? Na pewno daje mu dupy. Bohater poznał jakąś kobietę? Na pewno daje mu ona dupy. Bohater chce przepracować trudne dla niego wydarzenie wyjeżdżając do USA? Na pewno nie chce, by jego domniemana partnerka dawała mu dupy. Wiem, przesadzam, ale nie da się czytać tej książki bez ciągłego kwestionowania działań bohaterów. Zresztą takim bohaterom wypadałoby napisać jakieś wątki, czego tutaj nie ma. Majka ma swój, a reszta dostała drobne problemy, które rozwiązują się przeważnie w przeciągu paru stron po ich zasygnalizowaniu, natomiast liczba chamskich, bezczelnych i zwyczajnie gównianych cliffhangerów przekracza jakiekolwiek normy i uzasadnia konieczność spuszczenia Błękitnych Snów w kiblu. Oczywiście ja tego nie zrobię, ale gdyby ktoś czuł taką wewnętrzną potrzebę, nie zgłoszę sprzeciwu.

Oczywiście jak w każdej książce Katarzyny Michalak, mamy pełno różnych kobiet, które są upadlane za sam fakt istnienia. Mamy więc jedną, która proponuje synowi swoje usługi seksualne, potem mamy kolejną matkę, która ubrała się w kolorowe ubrania, więc to oczywiście barwny ptak i lafirynda, nie to, co ta inna, dobra matka, która ubrała się jak pokutnica, do tego dobrze gotuje, więc nadaje się na prawdziwą kobietę. Mamy też kolejną prostytutkę, ale że ta zachorowała na białaczkę, umiera i nie świeci cycem, to łaskawie nie została skreślona w oczach postaci tej książki. Można się było nad nią ulitować, bo i tak przecież wkrótce zdechnie.

Reasumując, nie jest dobrze. Ale czego można oczekiwać od kobiety, która sama (jak bohaterka Roku w Poziomce, klasyka) zrobi sobie okładkę do swojej książki, ale zapomni, że może warto byłoby zaangażować w pracę nad powieścią jakiegoś redaktora? I jaki był cel tych książek? Co Katarzyna Michalak chciała nam powiedzieć? Że jak nasz ojczym był psychopatycznym mordercą, to możemy wyjść na ludzi? Że jak nasz ojciec był handlarzem narkotyków, to możemy wyjść na ludzi? Ja to wiem, ale może faktycznie ktoś potrzebuje takiego przekazu.

Pozdrawiam serdecznie, Wilston Qoraqkos.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

„Dziewczę z sadu” w końcu z niego wyjdzie, zostawiając za sobą dziecięcą niewinność

Obraz
Wspaniała powieść Lucy Maud Montgomery! Obowiązkowa pozycja dla fanów cyklu o Anne Shirley/Blythe! Jak się widzi takie komentarze, można się obawiać, że ma się do czynienia z najbardziej populistyczną opinią, na jaką można się zdobyć. Ale i tak nie pozostawałem uprzedzony, nawet jeżeli Dziewczę z sadu (wprawdzie w oryginalnym tytułe jest Kilmeny of the Orchard , a zatem imię bohaterki, ale kto by się przejmował takimi szczegółami, a posługuję się takim tłumaczeniem, bo w takim tłumaczeniu czytałem) trafiło na kiepski czas w twórczości Montgomery, bo po nieudanej Anne z Avonlea . Eric Marshall skończył szkołę i ma w planach ustabilizować swoją przyszłość. Starszy przyjaciel i prawie że brat David Baker sugeruje mu, że przede wszystkim powinien się zakochać. Eric ma taki plan, ale oczywiście czeka na właściwy moment. No i zaraz w pierwszym rozdziale mamy już piękny przykład pierwszych problemów, z jakimi przyjdzie się nam mierzyć - autorka ewidentnie nie ma zielonego pojęcia o mężczyzna...
Czytaj więcej

Czy faktycznie może ich łączyć „Wyłącznie interes”, skoro on jest jak drzewo?

Obraz
Kariera pisarska Glorii Renwick nie jest zbyt imponująca, bo otrzymaliśmy z jej rąk jedynie tę krótką książkę - Wyłącznie interes . Kto wie, może jej wydanie było podyktowane wyłącznie interesem materialnym? Biorąc pod uwagę kształt efektu jej pracy, nie zdziwiłbym się. Ale może było i tak, że Gloria Renwick była jedynie pseudonimem, za którym krył się ktoś inny. Tego się chyba nigdy nie dowiem. A teraz skupmy się na samej książce, która z jakiegoś powodu została przetłumaczona na polski i z jakiegoś powodu trafiła w moje ręce. Katherine Dunn była przez pewien czas modelką i żyje straumatyzowana tym, że ojciec ją kiedyś bez słowa porzucił. Dzisiaj pracuje w przedsiębiorstwie dyktującym modowe trendy i idzie jej tam całkiem dobrze, nawet jeżeli jest tylko mało znaczącą asystentką, a jej przełożona ją gnębi. Oczywiście sytuacja się zmieni, kiedy nasza bohaterka wpadnie prosto na właściciela firmy, zabójczo przystojnego, umięśnionego i bajecznie bogatego playboya Chada Butlera. Katherine ...
Czytaj więcej

„Lodowy kliper” wbił się we mnie, ale czy pozostawi jakiś ślad?

Obraz
W tym momencie muszę przyznać, że został mi zapewniony duży komfort, bo trylogia Tran-ky-ky Alana Deana Fostera została przetłumaczona na język polski, a mnie udało się dorwać jej pierwszą część, czyli powieść Lodowy kliper . Jeśli poprzednie książki Fostera czegokolwiek mnie nauczyły, to tylko tego, że muszę się zmuszać, by czytać jego dzieła. A szkoda, bo przecież jeżeli ktoś ma solidny warsztat, to gdyby jeszcze byłby dobrym artystą, moglibyśmy otrzymać odnoszącego ogromne sukcesy artystę, nieważne że tworzącego literaturę rozrywkową. Próbuję wydobyć z siebie chociaż trochę entuzjazmu, mam nadzieję, że ktoś to doceni. Poświęcam się, mimo iż nikt mnie o to nie prosił. A więc - Lodowy kliper ! Międzygwiezdny komiwojażer Ethan Fortune i heros kosmosu Skua September, w dramatycznych okolicznościach ugrzęźli na niegościnnej i zamieszkanej planecie Tran-ky-ky i muszą dotrzeć do cywilizacji, żeby uciec. Ale oczywiście po drodze napotkają wraz z towarzyszami na lokalsów i och, czy ja znowu...
Czytaj więcej